Dağların Sessiz Şahitleri: Bir Gazinin İzinde

Doğu Anadolu'nun sarp dağlarında, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte başlayan bir operasyonun tam ortasındaydı. Yüzbaşı, haritadaki işaretleri gösterirken, birliğin en deneyimli astsubayı olan gazi, o anların hâlâ gözlerinin önünde olduğunu anlatıyor. "Her seferinde aynıdır; sessizlik, soğuk, ve o anki tek düşünce: görevi tamamlamak. Ama o gün, mayınların sessizliği farklıydı." diyor, gözlerini uzaklara dikerek. O gün, bir mayın temizleme faaliyeti sırasında, arazideki bir tuzak, onun hayatını ikiye böldü.

Patlama sesi, dağlarda yankılandığında, gazi artık yerdeydi. Bacaklarından ve karnından ağır yaralanmıştı; kan, karlı zemini kırmızıya boyuyordu. İlk müdahaleyi yapan arkadaşları, onun sakinliğini hiç unutmadı. "Beni bırakın, önce diğerlerini emniyete alın." dediğini hatırlıyorlar. O an, bir askerin sadece savaşta değil, en zor anında bile görev bilinciyle hareket ettiğinin kanıtıydı. Helikopterle hastaneye sevk edilirken, bilinci kapalıydı; ama yüreğindeki vatan sevgisi, onu hayata bağlayan en güçlü iplikti.

Aylar süren tedavi süreci, fiziksel olduğu kadar ruhsal bir sınavdı. Ameliyatlar, protezler, fizik tedavi... Her sabah aynaya baktığında, aynadaki yabancıyla yüzleşmek zorundaydı. "Bir gün, aynada kendimi gördüm; bacaklarım yoktu. Ama sonra dedim ki: 'Bu bacaklar, bu vatan için gitti. Geriye kalan ben, hâlâ buradayım.'" Bu kabulleniş, onun yeniden doğuşuydu. Ailesinin ve arkadaşlarının desteği, onu ayakta tutan en büyük güç oldu. Annesi, her ziyaretinde ona sarılıp, "Oğlum, sen bu vatanın kahramanısın." diyordu; o ise annesinin gözyaşlarını silerken, "Anne, ben sadece görevimi yaptım." diyordu.

Taburcu olduktan sonra, gazi, memleketine döndü. Ancak içindeki huzursuzluk, onu boşluğa sürüklüyordu. Bir gün, köyündeki ilkokulda bir konuşma yapması istendi. Çocukların gözlerindeki ışıltı, ona yeni bir yol gösterdi. O günden sonra, gazi, okulları gezerek, terörle mücadelenin ne demek olduğunu, vatan sevgisinin sadece sözde olmadığını anlattı. "Benim bacaklarım yok, ama benim hikâyem var. Bu hikâye, bu ülkenin geleceği olan çocuklara ilham olsun." dedi. Onun bu kararlılığı, kısa sürede çevresindeki herkesi etkiledi; birçok genç, onun sayesinde vatanlarına hizmet etmenin farklı yollarını keşfetti.

Bugün, gazi, her yıl 19 Eylül'de, Gaziler Günü'nde, şehitlikleri ziyaret ediyor. Orada, yanında taşıdığı küçük bir deftere, tanıdığı her şehidin adını yazıyor. "Onlar gittiler, ama ben buradayım. Onların hatırası, benim görevimdir." diyor. Defterdeki isimler, sadece birer isim değil; her biri birer kahramanlık hikâyesi. Gazi, onların aziz hatıralarını yaşatmak için, her fırsatta anlatıyor. Onun sesi, dağlarda yankılanan o son komut gibi net ve kararlı: "Vatan sağ olsun."

Bir akşam, gün batımında, köyünün tepesindeki bir tepeye çıktı. Karşısındaki dağlara bakarken, gözleri doldu. "Benim için burası artık bir savaş alanı değil; bir hatıra ormanı." dedi. O dağlar, onun gençliğini, arkadaşlarını, ve en önemlisi, vatanına olan borcunu hatırlatıyor. Gazi, tekerlekli sandalyesinden kalkıp, protez bacaklarıyla ayağa kalktı; gökyüzüne baktı ve içinden şunları geçirdi: "Ben bu topraklar için yaşıyorum. Ve bu topraklar, benimle birlikte yaşayacak." Onun hikâyesi, sadece bir bireyin değil, bu ülkenin onurlu direnişinin bir parçasıdır. Ve o, sessiz bir kahraman olarak, dağların şahitliğinde, sonsuza dek anılacak.